มนุุษย์ไร้ซึ่งความละอายใจ จะเหลือสิ่งใดกันเล่า


มีชายคนหนึ่งอยู่สุไหงโกลก..ชื่ออาฮัง.. 

อาฮังหรือ..เจ๊กฮัง..ค้าขายขาดทุนปีเดียวสามสี่แสนบาท…. 

ไม่เป็นอันทำมาหากินเลย..พอขาดทุนสี่แสนก็มานั่งทำท่าเหมือนลิงป่วย….. 

หมดแรง..หมดอาลัยตายอยาก…. 

พูดพร่ำอยู่คำเดียวทั้งวัน…อั๊วขาดทุนหมดแล้ว..อั๊วขาดทุนหมดแล้ว 

จนญาติๆระอา…ไม่รู้จะทำอย่างไร เลยหามมาส่งที่วัดสวนโมกข์… 

อาตมาอยู่สวนโมกข์ได้ ปีพอดี ปรากฏว่า..มันก็มานั่งที่ตรงหินโค้ง… 

นั่งเป็นทุกข์ในท่าเจ๊กหมดทุนท่าเดิม… 

นั่งบ่น..อั๊วเจ๊งหมดแล้ว..อั๊วขาดทุนหมดแล้ว…….. 

อาจารย์พุทธทาสก็เลยเข้าไปถามว่า…. 

ฮัง…ลื้อขาดทุนแน่หรือ…. 

แน่ซิครับ…สี่แสนปีเดียวหมดเกลี้ยง..ผมขาดทุนย่อยยับหมดเลย…. 

คิดให้ดี…ขาดทุนจริงๆนะเหรอ…. 

จริงซิครับ…อย่ามาถามยั่วโทสะผมนะ…… 

อาจารย์พุทธทาสก็เลยถามต่อว่า…โยมอาฮัง… 

ที่ลื้อบ่นขาดทุน..ขาดทุนนี่..ลื้อเกิดมาลื้อมีทุนติดตัวมาเท่าไร……. 

วันที่ลื้อเกิดมานะ 

อาฮังนั่งคิดอยู่พักหนึ่ง..เอ๊ะ..ใครมันจะไปดึงทุนออกมาจากท้องแม่ได้ในวันเกิดนะ 

พระนี่ถามอะไรแปลกๆ… 

อาฮังตอบว่า ..ไม่มี.. 

อาจารย์พุทธทาสท่านก็ถามต่อ…เดี๋ยวนี้หม้อหุงข้าวลื้อมีไหม… 

หม้อหุงข้าวมี.. 

เสื้อผัามีใส่ไหม… 

มี… 

บ้านมีอยู่ไหม…… 

มี… 

ถามอะไรต่อมิอะไร..มันก็ตอบว่า..มีๆๆ… 

อาจารย์พุทธทาสท่านจึงบอกว่า .. อาฮัง…ลื้อไม่ได้ขาดทุนหรอก 

เพียงแต่กำไรมันลดลงไปนิดหน่อยเท่านั้น.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s